Jitter

Jitter wordt technisch ook wel packet delay variation genoemd. Dit heeft betrekking op de variatie in tijdsvertraging in milliseconden (ms) tussen datapakketten over een netwerk. Dit is typisch een verstoring in de normale volgorde van het verzenden van gegevenspakketten. Het betekent ook dat er sprake is van een fluctuatie in de vertraging bij de overdracht van pakketten over een netwerk. De mate van vertraging tijdens de doorvoer zou fluctueren en zou kunnen leiden tot een vertraging van 50 milliseconden bij het vervoer van pakketten. Als gevolg daarvan is er een congestie van netwerken vanwege de manier waarop de apparaten vechten voor dezelfde bandbreedte ruimte. Hoe meer er dus sprake is van congestie, hoe groter de kans dat pakketverlies optreedt.[1]

Functionaliteit

Bij het overbrengen van gegevens en het bezoeken van een website, aangezien de website een verzameling van alle gegevenspakketten is, worden de pakketten van een server over een netwerk naar de computer of het aangesloten apparaat van de gebruiker gestuurd en worden ze door de webbrowser geladen. Met hoge jitter, zullen er 3 pakketten zijn die niet worden verzonden wanneer daarom wordt gevraagd. Wanneer het tijdsverloop al voorbij is, zullen alle 3 de pakketten in één keer aankomen. Dit veroorzaakt een overbelasting van het verzoekende computerapparaat. Dit leidt tot congestie en verlies van datapakketten over het netwerk. Jitter kan vergeleken worden met een verkeersopstopping waarin de gegevens niet met een redelijke snelheid kunnen bewegen omdat alle pakketten op hetzelfde moment naar een knooppunt zijn gekomen en er niets kan worden geladen. Het ontvangende computerapparaat kan de informatie dan niet verwerken. Als gevolg daarvan zal er informatie ontbreken. Bij pakketverlies, als deze niet consequent aankomen, moet het ontvangende eindpunt dit goedmaken en proberen het verlies te corrigeren. In sommige gevallen kunnen geen exacte correcties worden aangebracht en worden deze verliezen onherstelbaar. Voor netwerkcongestie zijn netwerken niet in staat om een gelijke hoeveelheid van het verkeer dat ze ontvangen te verzenden en dit is de reden waarom de pakketbuffer zal vollopen en zal beginnen met het laten vallen van de pakketten. Ook al wordt jitter beschouwd als een obstakel dat vertraging, breuk of zelfs verlies van communicatie over het netwerk[2] veroorzaakt, toch zijn er soms abnormale schommelingen die niet echt een langdurig effect hebben. In deze situaties is jitter niet echt een probleem omdat er acceptabele niveaus van jitter zijn die getolereerd kunnen worden, zoals het volgende:

  • Jitter die onder de 30 ms is.
  • Pakketverlies van minder dan 1% van de gegevensoverdracht
  • Totale netwerklatentie minder dan 150 ms.

Bovenstaande cijfers geven de voorwaarden aan om te overwegen waar jitter aanvaardbaar is. Aanvaardbare jitter verwijst eenvoudigweg naar de bereidheid om onregelmatige fluctuaties in de gegevensoverdracht te accepteren.[1:1]

Voor de beste prestaties moet de jitter onder de 20 milliseconden worden gehouden. Als dit meer dan 30 milliseconden duurt, dan zal dit een merkbare invloed hebben op de kwaliteit van een real-time gesprek dat een gebruiker kan hebben. In dit tempo zal de gebruiker een vervorming ervaren die het gesprek beïnvloedt en de berichten moeilijk maakt voor andere gebruikers. Het effect van jitter is afhankelijk van de service die de gebruiker zal gebruiken. Er zijn sommige diensten waar jitter zeer merkbaar zal zijn, maar nog steeds significant zal blijven in andere diensten zoals telefoongesprekken en videogesprekken. Jitter wordt een probleem tijdens telefoongesprekken omdat het de meest geciteerde dienst is waar jitter echt schadelijk is gebleken. Dit heeft vooral te maken met de manier waarop de VoIP-gegevensoverdracht plaatsvindt. De stem van de gebruiker zal worden opgesplitst in verschillende pakketten en zal worden doorgestuurd naar de beller aan de andere kant.[1:2] Bij het meten van jitter is het nodig om de gemiddelde pakket-tot-pakket vertragingstijd te berekenen en dit gebeurt op verschillende manieren, afhankelijk van het type verkeer.

  • Spraakverkeer - gemeten op basis van de vraag of de gebruiker slechts één of beide eindpunten onder controle heeft.
  • Enkel eindpunt - gemeten door het bepalen van de gemiddelde retourtijd (RTT) en de minimale retourtijd van een reeks spraakpakketten.
  • Dubbel eindpunt - gemeten met behulp van de momentane jitter of variatie tussen de intervallen voor het verzenden en ontvangen van een pakket.
  • Bandbreedte testen - In plaats van wiskunde te gebruiken, kan het niveau van jitter waar een gebruiker mee te maken heeft worden bepaald door de bandbreedte test te doen. De eenvoudigste manier om jitter te testen is dus het testen van de bandbreedte.

Gerelateerde termen

Vertraging

Vertraging heeft betrekking op de tijd die het duurt voordat een beetje gegevens van het ene eindpunt naar een ander eindpunt worden verplaatst. Het heeft meestal invloed op de gebruikerservaring en is sterk afhankelijk van verschillende factoren. Vertraging bestaat uit vier componenten: verwerkingsvertraging, wachtrijvertraging, transmissievertraging en propagatievertraging. Terwijl Jitter specifiek inconsistenties vertraagt. Het verwijst naar de discrepantie tussen de vertragingen van twee pakketten. Dit resulteert in pakketverlies en netwerkcongestie. Daarom zijn Jitter en vertraging meestal aan elkaar gebonden, maar ze zijn niet hetzelfde.

Latentie

Latency wordt beschouwd als een vertraging via het netwerk. Het is de tijd die een datapakket nodig heeft om de bestemming te bereiken vanaf de bron. Als gevolg hiervan is er een propagatievertraging, serialisatie en buffering van pakketten. Latency is de periode die begint vanaf de verzending van het pakket van de afzender tot de ontvangst van het pakket op de ontvanger, terwijl Jitter het verschil is tussen de vertragingen bij het doorsturen van de twee opeenvolgende ontvangen pakketten in precies dezelfde streams.[3]

Gemeenschappelijke problemen

Jitter is al een veelvoorkomend probleem voor de gebruiker en vaak is de onderliggende oorzaak het verschil in de gemiddelde latentietijd van de pakketten. Dit probleem kan worden opgelost door een krachtige router aan te schaffen, gebruik te maken van een Ethernet-kabel, gebruik te maken van snel internet en jitter met haast te elimineren. Om het systeem de effecten van jitter te compenseren, is het belangrijkste hulpmiddel dat gebruikt moet worden een buffer of een buffergeheugen. Dit is een systeem dat de opslag van tijdelijke gegevens mogelijk maakt. Het helpt het apparaat zich aan te passen aan onregelmatige fluctuaties in de gegevensoverdracht. Netwerkjitter is echt moeilijk op te lossen omdat het onvoorspelbaar is. Daarom kan het belang van een goede netwerkverbinding, goede en adequate bandbreedte en voorspelbare latentie helpen om netwerkjitter te verminderen.


  1. https://www.comparitech.com/net-admin/network-jitter-tools/ ↩︎ ↩︎ ↩︎

  2. https://www.orbit-computer-solutions.com/qos-bandwidth-delay-jitter-loss-explained/ ↩︎

  3. https://techdifferences.com/difference-between-jitter-and-latency.html ↩︎